شكست و فرمود : « عند اللّه أحتسب نفسى و حماة أصحابى » « 1 » . « خود و ياران مدافع خويش را نزد خدا ذخيره مىنهم » . خود در اين باره سرودهاى دارم : إن يهدّ الحسين قتل حبيب * فلقد هدّ قتله كل ركن بطل قد لقى جبال الأعادى * من حديد فردّها كالعهن لا يبالى با لجمع حيث توخّى * فهو ينصب كانصباب المزن أخذ الثأر قبل ان يقتلوه * سلفا من منية دون من قتلوا منه للحسين حبيبا * جامعا فى فعاله كل حسن يعنى : اگر شهادت حبيب ، حسين را درهم شكست ، در حقيقت همهء اركان را در هم شكست . دلاور مردى كه در برابر كوه‌هاى آهنينى از دشمن قرار گرفت و آن‌ها را مانند پشم زده شده ، متلاشى كرد . هرگاه اراده مىكرد ، از رؤيايى با جمعيّت پروايى نداشت و مانند باران بر سرشان فرود مىآمد . قبل از اين كه به شهادت برسد ، انتقام خويش را گرفت و بىمنّت به آرزويش دست يافت . با كشتن حبيب ، دوستى از دوستان حسين را كه داراى همهء خوبىها بود ، به شهادت رساندند . مسلم بن عوسجهء اسدى « 2 » وى ، ابو حجل ، مسلم بن عوسجة بن سعد بن ثعلبة بن دودان بن اسد بن خزيمه و شخصيتى بزرگوار ، برجسته ، نيايش‌گر و زاهد بوده است . ابن سعد در طبقات خود آورده است « 3 » : مسلم بن عوسجه از جمله اصحابى

--> ( 1 ) . طبرى ، تاريخ : 3 / 327 ؛ كامل : 4 / 71 . ( 2 ) . شيخ طوسى او را در زمرهء ياران امام حسين عليه السّلام دانسته است ( ر . ك : شيخ طوسى ، رجال ، ص 105 ) . ( 3 ) . جزرى در اسد الغابه : 4 / 264 و ابن حجر در اصابه : 6 / 96 ، شمارهء 7978 ، وى را « مسلم بن عوسجه » ذكر كردهاند .